Mianowanie to zatrudnienie aktem (decyzją) uprawnionego organu, a nie umową – stosuje się je tylko tam, gdzie przewiduje to osobna ustawa, przede wszystkim w służbie cywilnej. Jeśli myślisz o pracy w administracji rządowej, warto wiedzieć, że mianowanie zdobywa się dopiero po kilku latach pracy i egzaminie.
Spis treściKodeks pracy mówi o nim jednym zdaniem: stosunek pracy na podstawie mianowania nawiązuje się w przypadkach określonych w odrębnych przepisach. Wszystkie szczegóły – kto może być mianowany, jakie ma prawa i obowiązki, kiedy można go zwolnić – są więc w innych ustawach.
Mianowanie daje zwykle większą stabilność zatrudnienia niż umowa o pracę, ale wiąże się też z dodatkowymi obowiązkami i ograniczeniami, które określają przepisy danej grupy zawodowej. Kodeks pracy stosuje się w sprawach, których te przepisy nie regulują.
Do służby cywilnej przyjmuje się najpierw na zwykłą umowę o pracę. O mianowanie można się ubiegać później. Według Krajowej Szkoły Administracji Publicznej (KSAP) w 2026 r. trzeba było m.in.:
Liczbę mianowań co roku ogranicza limit – w 2026 r. wynosi on 500 osób, a mianowanie nastąpi 1 grudnia 2026 r. Absolwenci KSAP mogą zostać mianowani na wniosek.
Jeśli zaczynasz pracę w urzędzie, podpiszesz umowę o pracę – często najpierw na czas określony. O mianowaniu warto pomyśleć po kilku latach, jeśli wiążesz przyszłość z administracją. Ogólne zasady znajdziesz na stronie Kto jest pracownikiem, a kto pracodawcą.
Pytania o swoje zatrudnienie możesz zadać bezpłatnie w PIP (801 002 006, z komórki 459 599 000); sprawy mianowania wyjaśnia też KSAP i komórka kadr w urzędzie.
Podstawa prawna: art. 76 Kodeksu pracy (tekst jednolity: Dz.U. 2026 poz. 1245) – Kodeks pracy w ISAP; ustawa z 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej; ustawa z 26 stycznia 1982 r. – Karta Nauczyciela.
poleca:
