Pierwsza praca w wakacje, pół etatu w trakcie studiów, staż za granicą — w każdej z tych sytuacji warto wiedzieć, ile wynosi najniższa pensja, którą pracodawca musi zapłacić. Eurostat co pół roku porównuje płace minimalne w Unii i wynik jest pouczający: w euro różnica między krajami sięga czterech i pół raza, ale po uwzględnieniu cen maleje o połowę — a na końcu możesz sprawdzić, czy wiesz, jak czytać ofertę pracy.
Eurostat pokazuje krajowe płace minimalne — takie, które obowiązują wszystkich albo prawie wszystkich pracowników w danym kraju i wynikają z prawa, często po konsultacji z partnerami społecznymi. Dane dotyczą kwot brutto, czyli przed potrąceniem podatku i składek, a te w każdym kraju są inne. Porównania publikowane są dwa razy w roku, według stanu na 1 stycznia i 1 lipca.
Na 1 lipca 2026 roku krajową płacę minimalną miały 22 z 27 państw UE. Bez niej są Dania, Włochy, Austria, Finlandia i Szwecja — tam najniższe stawki ustalają układy zbiorowe w poszczególnych branżach. Krajowej płacy minimalnej nie mają też Islandia, Norwegia i Szwajcaria.
Według kwot w euro Eurostat dzieli państwa z płacą minimalną na trzy grupy:
Polska jest w środkowej grupie. W danych Eurostatu z lipca 2026 roku polska płaca minimalna po przeliczeniu na euro wynosiła 1119 euro miesięcznie. Kwoty w złotych, czeskich koronach, forintach i lejach Eurostat przelicza po kursie z końca czerwca, więc wartość w euro zmienia się także wtedy, gdy zmienia się kurs.
Te same pieniądze mają różną siłę nabywczą w Luksemburgu i w Bułgarii. Dlatego Eurostat przelicza płace minimalne także na standard siły nabywczej (PPS), czyli umowną walutę, która wyrównuje różnice cen. W euro najwyższa płaca minimalna (Luksemburg) była 4,5 raza wyższa od najniższej (Bułgaria). W PPS najwyższa (Niemcy, 2164 PPS) była tylko 2,3 raza wyższa od najniższej (Estonia, 935 PPS).
Dla Polski to dobra wiadomość: po takim przeliczeniu trafia do grupy najwyższej, z wynikiem 1547 PPS — najniższym w tej grupie, ale obok Niemiec, Luksemburga, Holandii, Belgii, Irlandii, Francji, Słowenii i Hiszpanii.
W ciągu dziesięciu lat, od lipca 2016 do lipca 2026, najszybciej rosła płaca minimalna na Litwie — średnio o 11,7% rocznie. Polska ze średnim wzrostem 10,4% rocznie jest w tym zestawieniu czwarta. Najwolniej przybywało we Francji, Malcie, Luksemburgu i Belgii.
Eurostat porównuje też płacę minimalną z medianą zarobków brutto, czyli kwotą, poniżej której zarabia połowa pracowników. W 2024 roku ten stosunek wahał się od 44% w Estonii do 69% w Portugalii. Polska była w grupie ośmiu krajów, w których płaca minimalna przekraczała 60% mediany.
Z danych za 2022 rok wynika, że w Polsce 10,1% pracowników zarabiało mniej niż 105% płacy minimalnej. Więcej takich osób było m.in. w Bułgarii (13,0%), Francji (12,7%) i Słowenii (12,6%), najmniej — w Portugalii (3,1%) i Czechach (2,6%).
Po pierwsze, porównując oferty z różnych krajów, trzeba pamiętać, że stawki są brutto, a podatki i składki wszędzie są inne. Po drugie, sama kwota w euro nie mówi, ile za nią kupisz — do tego służy porównanie w PPS. Po trzecie, zasady bywają różne dla młodych: w Holandii płaca minimalna obowiązuje pracowników od 21 lat, a dla osób w wieku 15–20 lat są niższe stawki.
Płaca minimalna w Unii to od 620 do 2771 euro brutto miesięcznie, a pięć krajów w ogóle jej nie ma. Polska z 1119 euro jest w środkowej grupie, ale po uwzględnieniu cen dołącza do najwyższej, a przez dziesięć lat płaca minimalna rosła tu średnio o ponad 10% rocznie. Przy ofercie pracy za granicą warto więc patrzeć nie tylko na kwotę, ale też na ceny i potrącenia.
Źródło: Eurostat, Minimum wage statistics (dane z lipca 2026) oraz baza earn_mw_cur; opracowanie własne.
5 pytań · minuta
poleca:
